SET 2 – MARZENIE

Sześciu egoistów i jeden supermarket. „Central-Mart” to czarna komedia opowiadająca historię grupy klientów, którzy przez wzajemne złośliwości i bezpardonowe parcie do celu nakręcają spiralę absurdalnych zdarzeń. Przez egoizm, cwaniactwo i ignorancję ich losy splatają się i tworzą sieć groteskowych sytuacji. Niezależnie od tego, czy omijają kolejki, są zbyt wybredni lub uważają swoje potrzeby za najważniejsze, każdy krok prowadzi bohaterów do nieuniknionej katastrofy.

Alicja Błaszczyńska – reżyserka i scenarzystka filmów animowanych, animatorka. Ukończyła Łódzką Szkołę Filmową na wydziale operatorskim ze specjalnością film animowany i efekty specjalne. W swojej twórczości skupia się na połączeniu absurdalnego humoru i wyróżniającej się plastyki.

Intencją przyświecającą osobom, które stworzyły tę animację jest otworzenie przestrzeni do dyskusji z dziećmi o tym, czym jest przywilej. Czy jesteśmy świadomi naszych przywilejów? Co począć w sytuacji, w której nie radzimy sobie z czymś, co innym przychodzi z łatwością? Co zrobić, gdy widzimy, że ktoś boryka się z wyzwaniem, które dla nas nie stanowi problemu? Historia żuczków inspiruje do poszukiwań odpowiedzi na te pytania.

Piotr Chmielwski jest samoukiem w dziedzinie animacji poklatkowej, który wykorzystuje swoją wiedzę i umiejętności do poruszania kwestii społecznych za pomocą materiałów wizualnych. Tworzy animacje kampanijne dla różnych organizacji pozarządowych i stawia pierwsze kroki jako reżyser filmów artystycznych. Animacja zatytułowana „Krab” była jego debiutem i miejmy nadzieję pierwszą częścią serii filmów, które będą przedstawiać ważne wydarzenia historyczne z perspektywy zwierząt.

W surrealistycznym zoo małpy śpiewają szalone pieśni, wprowadzając zwiedzających w niemal hipnotyczny trans. W tym czasie inne zwierzęta wymykają się spod kontroli, a napięcie rośnie, gdy lew szykuje się do ataku na strusia. Jednak nie wszystko jest takie, jak się wydaje. Ta animacja to wizualna podróż pełna absurdu i magii, inspirowana fragmentem powieści Juana Emara „Wczoraj”, gdzie sen i rzeczywistość splatają się ze sobą.

Julia Wojtanowska (ur. 2002, Tarnów) to artystka intermedialna, której twórczość spaja instalację, film, fotografię, malarstwo i performance. Jej prace badają relacje między dziełem a widzem, dążąc do wykreowania przestrzeni interakcji, gdzie intensywność emocji wprowadza widza w świat przepełniony motywami codzienności. Główne wątki w jej twórczości oscylują wokół postaci – zarówno ludzkich, jak i zwierzęcych – które poddaje transformacjom, eksperymentując z perspektywą i zamianą ról, tworząc w ten sposób przestrzeń nowej narracji. Obecnie studiuje intermedia na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Dziadek umiera i próbuje opuścić dom. Niestety, jego rodzina nie chce uwierzyć, że odszedł na zawsze. Za każdym razem, gdy próbuje uciec, zabierają go z powrotem do siebie.

Nawojka Wierzbowska jest absolwentką katowickiej PWSFTViT. Studiowała przez semestr w Transforming Art Institute w Madrycie. Jej film dyplomowy „Bad Night Story” był prezentowany na najważniejszych polskich festiwalach filmowych, m.in. na Festiwalu Filmów Przyszłości w Gdyni, Festiwalu Debiutów Filmowych w Koszalinie (gdzie zdobył nagrodę za najlepszy dźwięk) oraz na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Nowe Horyzonty. „Bad Night Story” był również emitowany w stacjach telewizyjnych, takich jak Canal+. Niedawno ukończyła kurs rozwoju seriali animowanych w szkole La Poudrière we Francji oraz XXIX Międzynarodowych Warsztatach Filmu Animowanego w Lanckoronie. Jest wielką fanką kreskówek i czarnego humoru.

„Mów do mnie” stworzono na podstawie autorskiego picturebooka, który porusza temat depresji w rodzinie z perspektywy dziecka. Bohaterami filmu są dziecko oraz matka cierpiąca na depresję. Dziecko obserwuje zmiany w zachowaniu matki, próbuje zrozumieć, znaleźć sposób na pomoc, czasami bierze na siebie odpowiedzialność. Historia ukazuje problem subtelnie, bez oskarżeń czy stygmatyzacji. Tak zachęca do rozmowy o zdrowiu psychicznym, bliskości i miłości. Film kończy się otwartym, pełnym nadziei finałem. 

Yuliia Tabenska jest ukraińską artystką, ilustratorką książek, autorką picturebooków oraz twórczynią animacji. Jest autorką historii, reżyserką, scenografką i animatorką filmu „Mów do mnie”. Od 10 lat tworzy własne książki artystyczne oraz ilustruje projekty uznanych autorów. Od 2019 r. mieszka i tworzy w Polsce, wspierając działania lokalne, współpracując z instytucjami kultury. Od 2024 r. eksperymentuje z animacją poklatkową i kolażową, łącząc pasję do kolażu i asamblażu z narracją ruchomą. 

Osoba oglądająca staje się protagonistx filmu – przepływa przez baśniowe krajobrazy, chłonąc ich kiczowaty urok. Wzrok pozostaje jednak uważny, cierpliwie przeszukuje zakamarki sennego świata, podążając za ulotnym, pomarańczowym światłem. Słodkości, wszechobecny brokat, urocze porcelanowe figurki, bloki z wielkiej płyty, VHS-y czy ulubiona poszewka z dzieciństwa – wszędzie może kryć się upragniona utopia.

Nina Sikorska – urodzona w 2001 roku w Bielsku-Białej, pisarka, reżyserka i animatorka, studiuje na piątym roku na kierunku animacja na UAP w Poznaniu. W swojej twórczości eksploruje zagadnienia kampu, polskości i teatralności. Jako animatorka jest częścią Mundi – eksperymentalnej grupy teatralnej z Warszawy. Jej teksty ukazały się m.in. w magazynach „Zakład” i „ Składka”, a ilustracje w zinach „Girls and Queers to the Front” oraz „Po Godzinach”. Film „Moja Watko” był częścią selekcji Festiwalu Młodzi i Film czy Freedom Film Festival.

Krótkometrażowy, animowany film dokumentalny o Alicji i Bożenie Wahl – siostrach bliźniaczkach i artystkach wizualnych, tworzących w drugiej połowie XX wieku. Film powstał w oparciu o fragmenty dzienników Alicji oraz twórczość obu artystek. To opowieść o siostrzeństwie, wspólnym tworzeniu i relacji, która stała się centrum ich życia prywatnego oraz artystycznego. Dzienniki Alicji, będące intymnym, niekończącym się dialogiem z Bożeną, otwierają dostęp do świata sióstr, pełnego bliskości i napięć. 

Helena Stańczyk – reżyserka animacji i autorka komiksów. Absolwentka PLSP w Warszawie, studentka ostatniego roku animacji i efektów specjalnych w Szkole Filmowej w Łodzi. Jej krótkometrażowy dokument animowany „49 385” był pokazywany i nagradzany w kraju i za granicą. Debiutancki komiks „Ni pies, ni wydra” znalazł się wśród 150 najlepszych książek dla dzieci na targach w Bolonii w 2025 roku. Prywatnie prawnuczka Alicji Wahl. 

Niepoprawny romantyk odnajduje kobietę swoich marzeń w starej gazecie. Jest perfekcyjna... cóż, na papierze.

Urodzona 30 października 2005 roku w Warszawie. Studentka II roku Wydziału Animacji Filmowej i Efektów Specjalnych w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Jest autorką krótkometrażowego filmu „Heart-Ad” (2026), który jest jej debiutem reżyserskim. Jej filmy eksplorują prawdziwe relacje i zachowania ludzkie, rozwijając jednocześnie swój autorski styl reżyserski. Szczególnie interesuje ją animacja lalkowa, rysowana ręcznie i poklatkowa. Czerpie inspirację z klasycznych polskich studiów, takich jak Se-Ma-For i Studio Filmów Rysunkowych.

W świecie, który zmierza ku pełnej automatyzacji, bohaterka musi zmierzyć się z pytaniem: jeśli maszyny mogą wykonać całą pracę, to jakie miejsce pozostaje dla niej?

Ewelina Duffy jest reżyserką filmów animowanych i artystką wizualną. Ukończyła studia magisterskie na Wydziale Animacji i Intermediów Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Obecnie kontynuuje edukację na Wydziale Obrazu i Działań Interdyscyplinarnych. Łącząc animację i wizualizację danych z malarstwem, eksploruje tematykę ciała, organiczności i emocji w kontekście nowych technologii w sztuce.

Film przedstawia temat raka piersi jako doświadczenia kształtującego psychikę, ciało i kobiecą tożsamość. Bazą jest wywiad z moją mamą, która przeszła leczenie onkologiczne, mastektomię i rekonstrukcję piersi. Praca pokazuje, jak trudno odzyskać poczucie kobiecości, w obliczu utraty „atrybutów” kulturowo z nią kojarzonych. To intymna, a zarazem uniwersalna opowieść o stracie, sile i odzyskiwaniu siebie

Nazywam się Aleksandra Piekarska, jestem absolwentką opolskiego Wydziału Sztuki. Moja twórczość skupia się głównie na grafice artystycznej oraz sztuce nowych mediów, eksplorując m.in. tematykę tożsamości, relacji międzyludzkich, konteksty społeczne i feministyczne.

Wędrowiec przemierza rozległą, lodową pustynię. Dąży do miejsca, które wydaje się być jedynie iluzją, niczym duch szukający powrotu do świata żywych. Podąża za nim ryś, który czeka na moment aż włóczęga straci już wszystkie siły.

Oktawia Derybowska jest młodą animatorką, która tworzy w tradycyjnych technikach animacji. Pochodzi ze wsi Góraszka pod Warszawą. W stolicy uczęszczała do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. Wojciecha Gersona. W 2025 roku ukończyła kierunek Animacja z tytułem magisterskim na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Tam również zamieszkuje obecnie. W trakcie nauki rozwijała się zawodowo jako ilustrator, jednak swoją przyszłość wiąże przede wszystkim z animacją.