CLYDE HENRY PRODUCTIONS: MACIEK SZCZERBOWSKI & CHRIS LAVIS SHORTS | +SPECIAL TALK

Poznaj gościa

PROGRAM:

Friday Horror Marathon / 0’31” 

Reżyserzy: Stworzony około 2003 roku dla dawno już nieistniejącego i niezbyt przemyślanego „Drive In Channel”. Połączenie animacji poklatkowej, filmu aktorskiego i miniatur. 

The Pyramid of Dr. Crete: Volumes 1, 2 & 3 / 3’18” 

Reżyserzy: Przez ponad pięć lat tworzyliśmy reklamy i animacje dla kanadyjskiego kanału science fiction „Space Channel”. Po kilku latach producent pozwolił nam stworzyć cztery jednominutowe filmy krótkometrażowe – dosłownie cokolwiek byśmy chcieli – pod warunkiem, że na końcu pojawi się logo kanału. To był pierwszy projekt, w którym napisaliśmy, zbudowaliśmy, zanimowaliśmy i zmontowaliśmy każdą klatkę. 

L’Annee De L’Os / 6’56” 

Reżyserzy: Film w pierwotnym założeniu miał być projektem dla montrealskiej grupy teatralnej Momentum. Każdy z rozdziałów nosi nazwę spektaklu wystawianego przez nich w tamtym roku. Pojawiający się na końcu lewitujący mężczyzna nie jest efektem cyfrowym – to facet o imieniu Eric, którego ubraliśmy w biały kostium, domalowaliśmy na nim linie i podwiesiliśmy pod sufitem. 

Madame Tutli-Putli / 17’18” 

Reżyserzy: Dwa pytania, które wciąż słyszymy w związku z tym filmem, to: „Jak zrobiliście oczy?” oraz „Co oznacza zakończenie?”. 

Opening for Animator Festival / 0’29” 

Reżyserzy: Nasi przyjaciele z festiwalu Animator w Poznaniu poprosili nas o stworzenie festiwalowej czołówki. Większość ruchów lalki opierała się na nagraniach naszych (wówczas) małych dzieci. 

Arcade Fire promo / 0’41” 

Reżyserzy: Zespół Arcade Fire poprosił nas o stworzenie krótkiego intro do koncertu w Madison Square Garden, transmitowanego na żywo na YouTubie. W tym projekcie bardziej niż kiedykolwiek wcześniej w niektórych ujęciach wręcz ściągaliśmy od Braci Quay. 

Higglety Pigglety Pop! / 23’31” 

Reżyserzy: Boże, jak trudno było zrobić ten film. Przez lata uważaliśmy go za porażkę, dziś doceniamy jego dziwaczność. Pomimo wielu przeszkód, wspaniale było pracować z Maurice’em Sendakiem i Meryl Streep, której głos nagrywaliśmy w studiu niedaleko Times Square w Nowym Jorku. Poprosiła nas, byśmy czytali kwestie pozostałych postaci podczas jej nagrań. Był to jeden z najlepszych dni w naszym życiu.  

We Drink Too Much / 0’45”

 Reżyserzy: Część serii „Naked Island” produkowanej przez NFB. Poproszono nas o stworzenie filmu, który będzie albo polityczny, albo szczery. Wybraliśmy szczerość. 

Neighbourhoods Rise / 6’20” 

Reżyserzy: Teledysk dla montrealskiego zespołu Esmerine. Długi utwór, brak budżetu, więc po raz pierwszy i jedyny animowaliśmy na dwójkach. Cały klip składa się z projekcji nagrań zespołu na abstrakcyjne lalki, które zbudowaliśmy. Musieliśmy animować ponad dziesięć sekund dziennie. Była to dla nas dobra lekcja akceptowania niedoskonałości. 

Love Songs for Robots / 3’53” 

Reżyserzy: Teledysk dla Patricka Watsona. W zasadzie skopiowaliśmy tutaj balet Bauhaus. Praca nad tym była niesamowitą frajdą. Tancerką jest Mistaya Hemingway, a w kostiumie robota występuje jej syn Theo. 

The Chair of Tadeusz Kantor / 0’51” 

Reżyserzy: Nakręcone małą kamerą laptopową podczas pobytu w domu Tadeusza Kantora, (nieżyjącego już) polskiego artysty, który pozostaje dla nas ogromną inspiracją. Jako scenografię wykorzystaliśmy jego dom, krzesła i różne przedmioty. Film został nakręcony i zmontowany w jeden dzień. 

Happy Halloween / 1’02” 

Reżyserzy: Pierwotnie nagrania powstały na potrzeby testu projektu VR, który niestety nigdy nie doszedł do skutku. Ostatecznie przerobiliśmy je na halloweenowy materiał dla NFB. 

South of Midnight / 1’42” 

Reżyserzy: Bardzo krótki film zrealizowany na potrzeby gry na X-Boxa „South of Midnight”. Przekształciliśmy wszystkie cyfrowe zasoby twórców gry w scenografie i lalki do animacji poklatkowej. Ciekawe wyzwanie. Miło widzieć, jak animacja poklatkowa przenika do innych mediów. Tylko to pozwoli nam przetrwać.  

The Girl Who Cried Pearls / 17’11” 

Prawdziwy pokaz magii animacji poklatkowej. Dzięki ręcznie wykonanym lalkom, hipnotyzującej narracji Colma Feore’a i upiornej muzyce Patricka Watsona, „The Girl Who Cried Pearls” jest ponadczasową przypowieścią o pożądaniu, oszustwie i cenie niewinności. 

05.07 / 13:30
Kino Muza, sala 1
Zdjęcie główne

 

nazwa cel żywotność

PHPSESSID,
PHPSESSID,
XSRF-TOKEN,
themosis_session

niezbędne do działania strony sesja

cmplz_banner-status, cmplz_consented_services, cmplz_functional, cmplz_marketing, cmplz_policy_id, cmplz_preferences, cmplz_statistics

zarządzanie plikami cookies 365 dni

 

nazwa cel żywotność
_ga Oblicza dane dotyczące odwiedzających, sesji i kampanii, a także śledzi wykorzystanie witryny. 2 lata
_gid Przechowuje informacje o tym, jak odwiedzający korzystają ze strony internetowej 24 godziny
_gat_gtag Służy do rozróżniania użytkowników. 2 lata