SET 2: MOST

Narratorem filmu jest nominowany do Oscara James Cromwell („Babe”, „Tajemnice Los Angeles”). Oparty na wspomnieniach Johna Matthiasa, opublikowanych po raz pierwszy na łamach „The New Yorker”, „Living with a Visionary” to poruszająca, słodko-gorzka opowieść o pięćdziesięcioletnim małżeństwie Johna i Diany, kuratorki sztuki zmagającej się z chorobą Parkinsona. Leki Diany wywołują żywe, często piękne halucynacje, a John, który stał się jej opiekunem, uczy się funkcjonować w jej wyobrażonym świecie. Gdy pandemia COVID-19 ich rozdziela, John musi przyznać, że nie jest już w stanie sam opiekować się żoną, a jednocześnie próbuje wydostać się z oddziału psychiatrycznego. Podczas ich ostatniej rozmowy telefonicznej, gdy Diana choruje na COVID-19, John czyta jej pierwszy wiersz, jaki kiedykolwiek dla niej napisał. Pozostają mu wspomnienia jej wizji. 

Stephen P. Neary to scenarzysta, reżyser i storyboardzista pochodzący z Indiany, mieszkający w Los Angeles. Jest twórcą serialu animowanego „The Fungies!” dla Cartoon Network i HBO Max z 2020 roku, przy którym pełnił funkcję producenta wykonawczego przez trzy sezony. Wcześniej był producentem nadzorującym serialu „Clarence”, nominowanego do nagrody Annie. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Nowojorskim w 2008 roku przez pięć lat pracował jako storyboardzista w Blue Sky Studios przy takich produkcjach jak „Epoka lodowcowa”, „Rio” czy „Fistaszki – wersja kinowa”. Jego niezależny film krótkometrażowy „Dr Breakfast” (2012), który animował podczas codziennych dojazdów z Brooklynu do Connecticut, został zakwalifikowany do Festiwalu Filmowego Sundance. Obecnie współpracuje jako storyboardzista m.in. z Netflixem, Illumination, Annapurna i Sony. Wykłada także w CalArts i tworzy humorystyczne autobiograficzne komiksy o swojej rodzinie. 

Jeden z pasażerów autobusu odchyla swoje siedzenie zbyt daleko do tyłu. Ten drobny gest zaburza równowagę przestrzeni i prowadzi wszystkich znajdujących się na pokładzie w nieoczekiwanym kierunku. 

Seun Yee jest twórczynią filmów animowanych, której praktyka artystyczna porusza się między abstrakcją a figuracją, badając możliwości narracji wizualnej za pomocą ręcznie tworzonych technik animacji 2D. Po ukończeniu studiów licencjackich i magisterskich na uczelni artystycznej mieszka i pracuje w Korei Południowej. 

Mężczyzna wspomina swoją włosową migrację przez okres dorastania - od traumy związanej z wizytą u fryzjera, przez pierwszą miłość, utratę włosów, aż po śmierć ojca. Historia ta staje się opowieścią o kształtowaniu się męskości. 

Sameh Alaa pochodzi z Kairu w Egipcie. Ukończył studia magisterskie z zakresu reżyserii filmowej w EICAR Film School w Paryżu. Jego pierwszy film krótkometrażowy „Fifteen” miał premierę na TIFF w 2017 roku i zdobył liczne nagrody na całym świecie. Jego kolejny film, „I Am Afraid to Forget Your Face”, był pierwszym od pięćdziesięciu lat egipskim filmem zakwalifikowanym do oficjalnego konkursu filmów krótkometrażowych na Festiwalu Filmowym w Cannes. Obecnie rozwija swój pełnometrażowy debiut. 

Pośród wydm, wskutek nieoczekiwanego zbiegu okoliczności, spotykają się piaskowe stworzenie i mały żółw morski. Razem wyruszają w podróż ku oceanowi, podczas której oboje uczą się, co oznacza być częścią własnego świata. 

Fêt-Nat to francuska reżyserka animacji, która dorastała pomiędzy Wielką Brytanią, Francją i Belgią. Jest absolwentką National Film and Television School, gdzie wyreżyserowała i stworzyła animowany film 2D „When the Tide Comes”. Jej wielokulturowe doświadczenia wpływają na sposób opowiadania historii, często skupionych wokół tematów przynależności do wspólnoty i miejsca jednostki w świecie. Dzięki doświadczeniu w animacji, projektowaniu postaci i sztuce koncepcyjnej kładzie szczególny nacisk na silny język wizualny oraz wyrazistą animację bohaterów. 

„Ball Lightning” opowiada prawdziwą historię uchodźczyni, która po zakończeniu II wojny światowej uciekła przed osobistymi i społecznymi konsekwencjami życia w kontrolowanych przez Związek Radziecki Niemczech Wschodnich, a w latach 60. wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Historia przedstawiona jest z perspektywy przybranej córki, którą wychowała po tym, jak została zmuszona do oddania własnej niemowlęcej córki w czasie formowania się żelaznej kurtyny. Gusta staje się symbolem przetrwania, życzliwości i niezwykłej ludzkiej odporności. Film dedykowany jest jej utraconej córce Esther i przypomina, że dzieci rozdzielone z rodzinami przez wojnę nigdy nie zostają zapomniane przez tych, którzy je kochają. 

Catriona Baker jest profesorką animacji i efektów wizualnych w College of Art and Design Uniwersytetu Lesley. Jest animatorką, artystką książek i malarką. W swojej twórczości porusza przede wszystkim kwestie sprawiedliwości społecznej, takie jak przeciwdziałanie przemocy seksualnej i domowej, wzmacnianie pozycji kobiet oraz doświadczenia migracyjne. Jej animacje badają wizualne relacje między tradycyjnymi technikami artystycznymi a procesami cyfrowymi. Ukończyła Mount Holyoke College, Maine College of Art oraz studia MFA na Uniwersytecie Pensylwanii. Otrzymała liczne granty, a jej prace prezentowano na wystawach w całych Stanach Zjednoczonych oraz znajdują się w kolekcjach prywatnych i korporacyjnych. Jej filmy zdobyły wiele krajowych i międzynarodowych nagród, w tym International Platinum Pixie Award oraz dwie nagrody International CINDY (Cinema in industry). 

„Blau” jest refleksją nad samotnym zmaganiem się z poczuciem osamotnienia, w której natura oraz estetyczne piękno i głębia koloru stają się źródłem ukojenia. 

Podstawą mojej praktyki artystycznej jest kolaż. Łącząc go z animacją poklatkową, mediami cyfrowymi i grafiką warsztatową, tworzę kolaże, filmy oraz książki artystyczne. Traktuję swoją twórczość jako wizualizację strumieni myśli, które stają się punktem wyjścia do budowania własnych światów. 

Podczas przejażdżki rowerowej osoba dostrzega dwoje ludzi czule obejmujących się. To uruchamia lawinę marzeń i wyobrażeń o najróżniejszych uściskach. Rozpoczyna się podróż przez rozmaite formy przytulania: pełne pocieszenia, współczucia i czułości, ale także mocne, miękkie, wybuchowe, grupowe czy te dla samego siebie. Pod koniec tej wędrówki rowerzysta czuje się bardzo samotny, ale czy naprawdę jest tak samotny, jak mu się wydaje? 

Nicolas Fong urodził się w 1982 roku w Paryżu. Obecnie pracuje w branży animacji w Brukseli. Tworzył animacje do seriali telewizyjnych, takich jak „Mysterious Cities of Gold” czy „Flippé”, oraz filmów pełnometrażowych, m.in. „Le Tableau” Jeana-François Laguioniego, „Petit Vampire” Joana Sfara, „Icarus” Carlo Vögele i „Sirocco” Benoîta Chieux. Regularnie realizuje filmy na zamówienie dla agencji z Nowego Jorku i Luksemburga. Jako reżyser i artysta tworzy płynnie ewoluujące animacje i psychodeliczne wizualne transformacje, zapraszając widza do świata fascynacji. Ten „duży, brodaty facet”, nieustannie poszukujący halucynacyjnych gier wizualnych balansujących między magią a niepokojem, prowadzi swoje eksperymenty w teledyskach i filmach krótkometrażowych. W 2017 roku ukończył swój pierwszy profesjonalny film animowany „Yin”. 

Satyra społeczno-obyczajowa, opowiadająca w pięciu aktach o nas, o społeczeństwie, jego zachowaniach i wadach. Ukazana za pomocą lekkiej i atrakcyjnej plastyki historia jest ostrzeżeniem o skutkach, jakie mogą zaistnieć, jeśli nie wyzbędziemy się głupich zachowań, braku empatii i braku odpowiedzialności. 

Gdy mieszkańcy miasteczka pogrążają się w mgle negatywnych emocji, bohater filmu i jego pies próbują zachęcić ich do powrotu do lepszych czasów. Efekt okazuje się odwrotny od zamierzonego i prowadzi do nieoczekiwanej katastrofy, która ostatecznie porusza społeczność do działania. 

Aktorka i producentka Renée Zellweger debiutuje jako reżyserka filmem animowanym „They”. Międzynarodową rozpoznawalność zdobyła dzięki roli w filmie „Jerry Maguire” (1996), a następnie w „Dzienniku Bridget Jones” (2001), za który otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Kolejną nominację zdobyła za występ w musicalu „Chicago” (2002), a nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej otrzymała za film „Wzgórze nadziei” (2003). W 2020 roku zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki za rolę w filmie „Judy” (2019). Ostatnio wystąpiła m.in. w serialu „The Thing About Pam” (2022) oraz filmie „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” (2025).