Jakie filmy powalczą o skróconą drogę do Oscara?

Które animacje mają szansę zdobyć Grand Prix Animatora 2026? Odsłaniamy program Międzynarodowego Konkursu Filmów Krótkometrażowych - najważniejszej konkursowej sekcji festiwalu.

Zwycięski film otrzyma Złotego Pegaza oraz przepustkę na skróconą ścieżkę do oscarowej nominacji. Wśród tegorocznych tytułów znalazły się zarówno filmy uznanych twórców i twórczyń, jak i odkrycia najważniejszych światowych szkół i festiwali animacji.

Odkryj program:

SET I | HALA ODLOTÓW

Cosmonauts, reż./dir. Leo Černic, Słowenia, Włochy / Slovenia, Italy 2026, 14’ 

Podczas międzygalaktycznego rejsu dla singli samotne dusze poszukują pocałunku, czułości lub choćby przebłysku miłości wśród gwiazd. 

Leo Černic (Čino) to słoweńsko-włoski filmowiec, który ukończył reżyserię filmową i telewizyjną na AGRFT w Lublanie oraz animację w CSC w Turynie. Od tamtej pory pracuje jako niezależny twórca, zgłębiając postacie dziwaczne i ekscentryczne oraz ich wrażliwość, tworząc historie łączące humor, emocje i absurd. 

Murmuration / Zwermen, reż./dir. Janneke Swinkels, Tim Frijsinger, Niderlandy/Netherlands 2025, 12’30’’ 

Piet, starszy mężczyzna mieszkający w domu opieki, odkrywa, że jego możliwości działania stają się coraz bardziej ograniczone, gdy niespodziewanie zaczyna przemieniać się w ptaka. Choć nadal jest akceptowany przez swoją społeczność, czuje, że nadszedł czas, by dołączyć do nowego stada. 

Janneke Swinkels (ur. 1986) i Tim Frijsinger (ur. 1983) mieszkają i pracują razem w Maastricht, tworząc animacje i ilustracje, głównie na zamówienie. Poznali się podczas studiów na kierunku wideo w Maastricht Institute of Arts. Po ukończeniu studiów w latach 2009 i 2010 Janneke zdobyła tytuł magistra filmu animowanego w KASK w Gandawie. Jej film dyplomowy Zonder versnelling, opowiadający o dziadku mieszkającym w domu opieki, stał się pierwszą inspiracją dla Zwermen, ich pierwszego krótkometrażowego filmu poklatkowego. 

Kyiv Cake, reż./dir. Mykyta Lyskov, Estonia, Ukraina / Estonia, Ukraine 2025, 22’10’’ 

Akcja filmu rozgrywa się we współczesnej Ukrainie. W ubogiej rodzinie rodzi się dziecko. Rodzice robią wszystko, by przetrwać, lecz gdy kryzys osiąga punkt kulminacyjny, pojawia się nowe zagrożenie. 

Mykyta Lyskov rozpoczął swoją karierę na początku lat 2000 jako malarz klasyczny, później pracował jako projektant w branży reklamowej. Od 2007 roku tworzy filmy animowane, wykorzystując absurd i czarny humor. Współpracuje z muzykami, przygotowując oprawę wizualną do występów na żywo, pracuje również jako VJ. Od 2015 roku prowadzi w Ukrainie wykłady i pokazy filmów animowanych.  

Ducks, reż./dir. AJ Jefferies, Wielka Brytania / United Kingdom 2025, 4’45’’ 

Całkowicie zwyczajny dzień w parku. 

AJ Jefferies jest niezależnym, multidyscyplinarnym reżyserem, animatorem, ilustratorem i projektantem. Od 2001 roku zawodowo tworzy ilustracje, postacie i animacje dla branży reklamowej, gier oraz rozrywki. W 2018 roku rozpoczął pracę nad autorskimi filmami, z których największy rozgłos zdobył „H O R S E” (2020), wyróżniony m.in. nagrodą Vimeo Staff Pick. Współpracował z takimi klientami jak Netflix, MTV, Sony, Apple czy Universal Music. Szczególnie lubi rozśmieszać ludzi (i dzieci) i nic na świecie nie jest w stanie go przed tym powstrzymać. 

This Is Your Captain Speaking, reż./dir. Nienke Deutz, Digna Van Der Put, Niderlandy / Netherlands 2025, 14’13’’ 

Gdybyś mógł latać przez jeden dzień, co byś zrobił? Na to pytanie odpowiada grupa sąsiadów, a my śledzimy ich podniebną podróż. W trakcie lotu poznajemy bohaterów i odkrywamy, że ta fantazja ma dla każdego z nich inne znaczenie. 

Nienke Deutz jest reżyserką i animatorką mieszkającą w Rotterdamie w Niderlandach. W swoich filmach bada narracyjne i wizualne możliwości animacji, łącząc różnorodne techniki animacyjne i sposoby opowiadania historii. Jej twórczość często koncentruje się na ludzkich doświadczeniach, a motywy wyobcowania i dyskomfortu pojawiają się w niej regularnie. Filmy „Bloeistraat 11” (2018) oraz „The Miracle” (2023) zdobyły międzynarodowe uznanie i liczne nagrody, w tym Cristal dla najlepszego filmu krótkometrażowego na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Animowanych w Annecy oraz Grand Prix festiwalu Animafest Zagreb. W 2023 roku, wspólnie z reżyserkami Alice Saey i Wiep Teeuwisse, założyła Tinsel Studio - kolektyw zajmujący się produkcją i realizacją niezależnych filmów animowanych. 

Contact, reż./dir. Anna Belová, Czechy/Czechia 2026, 14’20’’ 

Krótkometrażowy film animowany „Contact” jest refleksją nad zdolnością wyrażania i przyjmowania miłości. Młoda kobieta mieszkająca za granicą dowiaduje się o śmierci ukochanej babci i pogrąża się w głębokich rozmyślaniach. W czasie lotu na pogrzeb musi zdecydować, czy powtórzyć chłodny emocjonalnie wzorzec swoich rodziców, czy też wybrać ciepło i bliskość, których nauczyła ją babcia. 

Anna Belova (ur. 1997) jest animatorką i reżyserką mieszkającą w Pradze. Ukończyła Moscow International Film School, Studio SHAR oraz FAMU. W swojej twórczości eksperymentuje z formą, kolorem i samą naturą animacji. Pracowała przy takich filmach jak „HUN TUN” (2023), „After the Silence Was Broken” (2023), „Franz” (2025) oraz „Creatura” (2025). 

Making It Fit, reż./dir. Mariana Leal, Wielka Brytania / United Kingdom 2025, 4’30’’ 

Krótki film dokumentalny o tym, jak społeczność LGBTQIA+ na nowo definiuje rytuały pogrzebowe i formy upamiętniania zmarłych, aby lepiej odzwierciedlały sposób życia ludzi we wspólnocie oraz zapewniały im odpowiednie wsparcie. 

Mariana Leal jest portugalską animatorką mieszkającą w Londynie. W swojej twórczości bada wewnętrzne światy i ludzkie doświadczenia za pomocą środków animacyjnych. Studiowała animację na University of the Arts London oraz ukończyła studia magisterskie z filmoznawstwa w King’s College London. Pracuje przy krótkometrażowych filmach dokumentalnych i fabularnych, a także zajmuje się compositingiem przy produkcjach filmowych i telewizyjnych. 

Death, reż./dir. Julia Urszula Medoń, Polska/Poland 2025, 4’37’’

Jest to animacja oparta na wierszu o śmierci. 

Julia Medoń – krótkometrażowy film „Śmierć” jest filmem dyplomowym, wieńczącym studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Oprócz sztuki twórczyni interesuje się również wspinaczką górską i żeglarstwem morskim.

SET II | MOST

Living with a Visionary, reż./dir. Stephen P. Neary, USA 2025, 14’58’’ 

Narratorem filmu jest nominowany do Oscara James Cromwell („Babe”, „Tajemnice Los Angeles”). Oparty na wspomnieniach Johna Matthiasa, opublikowanych po raz pierwszy na łamach „The New Yorker”, „Living with a Visionary” to poruszająca, słodko-gorzka opowieść o pięćdziesięcioletnim małżeństwie Johna i Diany, kuratorki sztuki zmagającej się z chorobą Parkinsona. Leki Diany wywołują żywe, często piękne halucynacje, a John, który stał się jej opiekunem, uczy się funkcjonować w jej wyobrażonym świecie. Gdy pandemia COVID-19 ich rozdziela, John musi przyznać, że nie jest już w stanie sam opiekować się żoną, a jednocześnie próbuje wydostać się z oddziału psychiatrycznego. Podczas ich ostatniej rozmowy telefonicznej, gdy Diana choruje na COVID-19, John czyta jej pierwszy wiersz, jaki kiedykolwiek dla niej napisał. Pozostają mu wspomnienia jej wizji. 

Stephen P. Neary to scenarzysta, reżyser i storyboardzista pochodzący z Indiany, mieszkający w Los Angeles. Jest twórcą serialu animowanego „The Fungies!” dla Cartoon Network i HBO Max z 2020 roku, przy którym pełnił funkcję producenta wykonawczego przez trzy sezony. Wcześniej był producentem nadzorującym serialu „Clarence”, nominowanego do nagrody Annie. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Nowojorskim w 2008 roku przez pięć lat pracował jako storyboardzista w Blue Sky Studios przy takich produkcjach jak „Epoka lodowcowa”, „Rio” czy „Fistaszki – wersja kinowa”. Jego niezależny film krótkometrażowy „Dr Breakfast” (2012), który animował podczas codziennych dojazdów z Brooklynu do Connecticut, został zakwalifikowany do Festiwalu Filmowego Sundance. Obecnie współpracuje jako storyboardzista m.in. z Netflixem, Illumination, Annapurna i Sony. Wykłada także w CalArts i tworzy humorystyczne autobiograficzne komiksy o swojej rodzinie. 

Boundaries, reż./dir. Seun Yee, Korea Południowa / South Korea 2025, 10’10’’ 

Jeden z pasażerów autobusu odchyla swoje siedzenie zbyt daleko do tyłu. Ten drobny gest zaburza równowagę przestrzeni i prowadzi wszystkich znajdujących się na pokładzie w nieoczekiwanym kierunku. 

Seun Yee jest twórczynią filmów animowanych, której praktyka artystyczna porusza się między abstrakcją a figuracją, badając możliwości narracji wizualnej za pomocą ręcznie tworzonych technik animacji 2D. Po ukończeniu studiów licencjackich i magisterskich na uczelni artystycznej mieszka i pracuje w Korei Południowej. 

S The Wolf, reż./dir. Sameh Alaa, Francja/France 2025, 10’24’’ 

Mężczyzna wspomina swoją włosową migrację przez okres dorastania - od traumy związanej z wizytą u fryzjera, przez pierwszą miłość, utratę włosów, aż po śmierć ojca. Historia ta staje się opowieścią o kształtowaniu się męskości. 

Sameh Alaa pochodzi z Kairu w Egipcie. Ukończył studia magisterskie z zakresu reżyserii filmowej w EICAR Film School w Paryżu. Jego pierwszy film krótkometrażowy „Fifteen” miał premierę na TIFF w 2017 roku i zdobył liczne nagrody na całym świecie. Jego kolejny film, „I Am Afraid to Forget Your Face”, był pierwszym od pięćdziesięciu lat egipskim filmem zakwalifikowanym do oficjalnego konkursu filmów krótkometrażowych na Festiwalu Filmowym w Cannes. Obecnie rozwija swój pełnometrażowy debiut. 

When The Tide Comes, reż./dir. Fêt-Nat Bailly, Wielka Brytania / United Kingdom 2025, 10’18’’ 

Pośród wydm, wskutek nieoczekiwanego zbiegu okoliczności, spotykają się piaskowe stworzenie i mały żółw morski. Razem wyruszają w podróż ku oceanowi, podczas której oboje uczą się, co oznacza być częścią własnego świata. 

Fêt-Nat to francuska reżyserka animacji, która dorastała pomiędzy Wielką Brytanią, Francją i Belgią. Jest absolwentką National Film and Television School, gdzie wyreżyserowała i stworzyła animowany film 2D „When the Tide Comes”. Jej wielokulturowe doświadczenia wpływają na sposób opowiadania historii, często skupionych wokół tematów przynależności do wspólnoty i miejsca jednostki w świecie. Dzięki doświadczeniu w animacji, projektowaniu postaci i sztuce koncepcyjnej kładzie szczególny nacisk na silny język wizualny oraz wyrazistą animację bohaterów. 

Ball Lightning, reż./dir. Catriona Trina Baker, USA 2025 

„Ball Lightning” opowiada prawdziwą historię uchodźczyni, która po zakończeniu II wojny światowej uciekła przed osobistymi i społecznymi konsekwencjami życia w kontrolowanych przez Związek Radziecki Niemczech Wschodnich, a w latach 60. wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Historia przedstawiona jest z perspektywy przybranej córki, którą wychowała po tym, jak została zmuszona do oddania własnej niemowlęcej córki w czasie formowania się żelaznej kurtyny. Gusta staje się symbolem przetrwania, życzliwości i niezwykłej ludzkiej odporności. Film dedykowany jest jej utraconej córce Esther i przypomina, że dzieci rozdzielone z rodzinami przez wojnę nigdy nie zostają zapomniane przez tych, którzy je kochają. 

Catriona Baker jest profesorką animacji i efektów wizualnych w College of Art and Design Uniwersytetu Lesley. Jest animatorką, artystką książek i malarką. W swojej twórczości porusza przede wszystkim kwestie sprawiedliwości społecznej, takie jak przeciwdziałanie przemocy seksualnej i domowej, wzmacnianie pozycji kobiet oraz doświadczenia migracyjne. Jej animacje badają wizualne relacje między tradycyjnymi technikami artystycznymi a procesami cyfrowymi. Ukończyła Mount Holyoke College, Maine College of Art oraz studia MFA na Uniwersytecie Pensylwanii. Otrzymała liczne granty, a jej prace prezentowano na wystawach w całych Stanach Zjednoczonych oraz znajdują się w kolekcjach prywatnych i korporacyjnych. Jej filmy zdobyły wiele krajowych i międzynarodowych nagród, w tym International Platinum Pixie Award oraz dwie nagrody International CINDY (Cinema in industry). 

Blau, reż./dir. Antonia Rehnen, Niderlandy/Netherlands 2025, 11’48’’ 

„Blau” jest refleksją nad samotnym zmaganiem się z poczuciem osamotnienia, w której natura oraz estetyczne piękno i głębia koloru stają się źródłem ukojenia. 

Antonina Regnen -  Podstawą mojej praktyki artystycznej jest kolaż. Łącząc go z animacją poklatkową, mediami cyfrowymi i grafiką warsztatową, tworzę kolaże, filmy oraz książki artystyczne. Traktuję swoją twórczość jako wizualizację strumieni myśli, które stają się punktem wyjścia do budowania własnych światów. 

HUGS, reż./dir. Nicolas Fong, Francja/France 2025, 6’30’’ 

Podczas przejażdżki rowerowej osoba dostrzega dwoje ludzi czule obejmujących się. To uruchamia lawinę marzeń i wyobrażeń o najróżniejszych uściskach. Rozpoczyna się podróż przez rozmaite formy przytulania: pełne pocieszenia, współczucia i czułości, ale także mocne, miękkie, wybuchowe, grupowe czy te dla samego siebie. Pod koniec tej wędrówki rowerzysta czuje się bardzo samotny, ale czy naprawdę jest tak samotny, jak mu się wydaje? 

Nicolas Fong urodził się w 1982 roku w Paryżu. Obecnie pracuje w branży animacji w Brukseli. Tworzył animacje do seriali telewizyjnych, takich jak „Mysterious Cities of Gold” czy „Flippé”, oraz filmów pełnometrażowych, m.in. „Le Tableau” Jeana-François Laguioniego, „Petit Vampire” Joana Sfara, „Icarus” Carlo Vögele i „Sirocco” Benoîta Chieux. Regularnie realizuje filmy na zamówienie dla agencji z Nowego Jorku i Luksemburga. Jako reżyser i artysta tworzy płynnie ewoluujące animacje i psychodeliczne wizualne transformacje, zapraszając widza do świata fascynacji. Ten „duży, brodaty facet”, nieustannie poszukujący halucynacyjnych gier wizualnych balansujących między magią a niepokojem, prowadzi swoje eksperymenty w teledyskach i filmach krótkometrażowych. W 2017 roku ukończył swój pierwszy profesjonalny film animowany „Yin”. 

Innego końca nie będzie, reż./dir. Piotr Milczarek, Polska/Poland 2024, 8’04’’ 

Satyra społeczno-obyczajowa, opowiadająca w pięciu aktach o nas, o społeczeństwie, jego zachowaniach i wadach. Ukazana za pomocą lekkiej i atrakcyjnej plastyki historia jest ostrzeżeniem o skutkach, jakie mogą zaistnieć, jeśli nie wyzbędziemy się głupich zachowań, braku empatii i braku odpowiedzialności. 

THEY, reż./dir. Renée Zellweger, Wielka Brytania / United Kingdom 2025, 8’23’’ 

Gdy mieszkańcy miasteczka pogrążają się w mgle negatywnych emocji, bohater filmu i jego pies próbują zachęcić ich do powrotu do lepszych czasów. Efekt okazuje się odwrotny od zamierzonego i prowadzi do nieoczekiwanej katastrofy, która ostatecznie porusza społeczność do działania. 

Aktorka i producentka Renée Zellweger debiutuje jako reżyserka filmem animowanym „They”. Międzynarodową rozpoznawalność zdobyła dzięki roli w filmie „Jerry Maguire” (1996), a następnie w „Dzienniku Bridget Jones” (2001), za który otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Kolejną nominację zdobyła za występ w musicalu „Chicago” (2002), a nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej otrzymała za film „Wzgórze nadziei” (2003). W 2020 roku zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki za rolę w filmie „Judy” (2019). Ostatnio wystąpiła m.in. w serialu „The Thing About Pam” (2022) oraz filmie „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” (2025). 

SET III | POCZEKALNIA

Atomik Tour, reż./dir. Bruno Collet Czechy, Francja/Czechia, France 2025, 13’02’’ 

Dla Hugo wizyta w zamkniętej strefie wokół Czarnobyla nie jest podróżą upamiętniającą tragedię. Młody turysta przemierza radioaktywne ruiny głównie po to, by zdobyć content na swój profil na Instagramie. Ta absurdalna wyprawa prowadzi go jednak do odkrycia historii, która wciąż nawiedza Strefę… 

Bruno Collet urodził się w 1965 roku w Saint-Brieuc we Francji. W 1990 roku ukończył studia artystyczne w The Fine Arts of Rennes. Od 1993 roku pracował jako scenograf przy licznych produkcjach animacji poklatkowej, a w 2001 roku rozpoczął karierę reżysera i autora filmów animowanych. W 2020 roku otrzymał nominację do Oscara za film „Memorable”. 

The little girl with the apple / La petite fille à la pomme, reż./dir. Rose Denis, Belgia/Belgium 2025, 5’18’’ 

Dziesięcioletnia Lou czeka na szpitalnym oddziale ratunkowym. O tej porze ona i jej młodsza siostra zwykle już zjadły. Lou bardzo przydałaby się teraz jakaś przekąska, która pozwoliłaby jej zapomnieć niepokojące wspomnienia z popołudnia spędzonego na basenie. 

Rose Denis jest scenarzystką i reżyserką. Studiowała filologię romańską, scenografię oraz kryminologię, a przez około dziesięć lat pracowała jako aktorka. Jest autorką zbioru opowiadań („Encounters with My Shadow”, 2014), sztuki teatralnej („Murders at Cripple Creek”, nagrodzonej P’tit Molière w 2012 roku), wystawy fotograficznej („House of souls”) i innych. Kształciła się również w zakresie reżyserii i stworzyła kilka filmów krótko- i pełnometrażowych, teledysk oraz filmy fabularne. W 2024 roku wyreżyserowała swój pierwszy animowany film krótkometrażowy „The Little Girl with the Apple”, zrealizowany przy wsparciu programu MiCROFiLM studia Camera-etc. Obecnie równolegle pracuje nad wieloma projektami: filmem krótkometrażowym i pełnometrażowym, serialem, książką dla młodzieży oraz dokumentem. 

35 Days, reż./dir. Heidi Kumao, USA 2025, 6’49’’ 

„35 Days” to eksperymentalna animacja poklatkowa opowiadająca o tym, co dzieje się, gdy grupa nieznajomych odpowiada na apel o pomoc w odnalezieniu zaginionego kota podczas lockdownu w 2020 roku. Film został stworzony klatka po klatce z wykorzystaniem materiałowych wycinanek i nici. 

Heidi Kumao jest nagradzaną artystką wizualną, tworzącą animacje, szyte prace tekstylne, instalacje wideo, fotografie i dzieła wykorzystujące mechanikę maszyn by nadać materialną formę emocjom ukrytym w codziennych rozmowach i relacjach. Jej prace były prezentowane na wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Otrzymała stypendia i granty m.in. od Fundacji Guggenheima, Creative Capital Foundation, National Endowment for the Arts oraz New York Foundation for the Arts. Jej film „Swallowed Whole”, opowiadający o doświadczeniu złamania kręgosłupa, był prezentowany na ponad 25 międzynarodowych festiwalach filmowych i zdobył nagrody dla najlepszego filmu eksperymentalnego m.in. na Seoul International Extremely Short Film Festival oraz Humboldt International Film Festival. Publikacja „Heidi Kumao: Real and Imagined” (2022) dokumentująca jej wystawę indywidualną otrzymała Gold Award Midwest Book Awards. 

Ivar, reż./dir. Markus Tangre, Norwegia/Norway 2026, 4’23’’ 

Gdy Anne zauważa nowy zapach swojego męża Ivara, nie może zasnąć. Przez całą noc dręczy ją jedno pytanie: czy powinna od niego odejść? 

Markus Tangre jest reżyserem i lalkarzem mieszkającym w Oslo. Jego charakterystyczny styl, łączący czarny humor z drobiazgową dbałością o szczegóły, widoczny od teledysku speed_k1ng zespołu Röyksopp, po debiutancki film krótkometrażowy Ivar. 

A Grieving Heart, reż./dir. Wendy Cong Zhao, USA 205, 12’17’’ 

Imigrantka przygląda się swojej przeszłości po śmierci amerykańskiego byłego partnera. Film bada, w jaki sposób miłość i strata wpływają na konfrontację z własną tożsamością, wspomnieniami, niepewnościami i żalem. 

Wendy Cong Zhao - jestem artystką mieszkającą na Brooklynie w Nowym Jorku. Od 2011 roku pracuję i wykładam w środowisku niezależnej animacji. Ukończyłam malarstwo oraz produkcję filmową na Boston University. Następnie przeprowadziłam się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczęłam karierę jako montażystka przy pełnometrażowym filmie „Rocks in My Pockets Signe Baumane”. W latach 2013–2018 pracowałam jako główna producentka w studiu niezależnego animatora Billa Plymptona. Od 2016 roku wykładam produkcję animacji, storyboard i motion graphics na uczelniach CUNY. W 2025 roku ukończyłam studia MFA na programie sztuki mediów zintegrowanych Hunter College. „A Grieving Heart” jest moim filmem dyplomowym. Mój pierwszy animowany film krótkometrażowy „Pangs” miał premierę na Slamdance Film Festival w 2016 roku. W 2020 roku film „My First Sessions” został opublikowany przez The New Yorker Documentary. Wyreżyserowałam również trzy teledyski dla Verve Label Group i Decca Records, w tym do utworów Elli Fitzgerald i Louisa Armstronga oraz Christophera Tina. Jestem dwukrotną laureatką National Board of Review Student Grant oraz zdobywczynią Princess Grace Award w kategorii filmu i animacji (2023). 

Bisou Sauvage, reż./dir. Bahij Jaroudi, Kanada/Canada 2026, 2’50’’ 

Gdy światowe tragedie nakładają się jedna na drugą, znudzona para poszukuje kolejnego sposobu na rozrywkę. Ta wybuchowa czarna komedia w bezpośredni sposób pokazuje przywilej nudy oraz dysonans potrzebny do udawania, że wszystko jest w porządku. Libańsko-kanadyjski ilustrator i animator Bahij Jaroudi skłania nas do rozpoznania własnej obojętności w tej trafnej czarno-białej animacji. 

Urodzony w 1981 roku w Libanie, a obecnie mieszkający w Toronto, nagradzany ilustrator i twórca animacji współpracował z takimi klientami jak Netflix, Cartoon Network Arabia czy The New York Times. Po uzyskaniu tytułu magistra animacji na Kingston University w Wielkiej Brytanii zbudował bogatą karierę obejmującą reklamy animowane, filmy krótkometrażowe i książki dla dzieci. Wykładał również animację na Lebanese American University. Największą przyjemność czerpie z samego aktu rysowania i ma nadzieję robić to przez całe życie. 

Tears of the Mountain, reż./dir. Luke Ashworth, Yehor Bondarenko, Alp Kurdoglu, Romane Talva, Ange Yajima, Francja/France 2025, 7’38’’ 

Jaya wyrusza na polowanie na ducha góry, święte stworzenie posiadające cenne pióra. Gdy zbliża się do serca góry, jej plany zakłóca młodsza siostra Amala, która za wszelką cenę chce chronić to niezwykłe zwierzę. 

Luke Ashworth, Yehor Bondarenko, Alp Kurdoğlu, Romane Talva i Ange Yajima ukończyli szkołę Gobelins w 2025 roku. „Tears of the Mountain” powstał dzięki współpracy wielokulturowego zespołu twórców o różnych wrażliwościach i zainteresowaniach, którzy połączyli siły, by stworzyć projekt łączący dramatyczną narrację, naturę, historię, kulturę i dinozaury. Już od pierwszego roku studiów magisterskich budowali swoją więź podczas codziennych rytuałów popołudniowej herbaty i ciastek. Wspólnie zdobyli własną górę, dzięki wzajemnemu zaufaniu i dobrej zabawie. 

I'm painting a self-portrait, but all I see is my sister's face / Maluje swój autoportret, a wychodzi mi moja siostra, reż./dir. Helena Stańczyk, Polska/Poland 2026, 10’40’’ 

Krótkometrażowy, animowany film dokumentalny o Alicji i Bożenie Wahl – siostrach bliźniaczkach i artystkach wizualnych, tworzących w drugiej połowie XX wieku. Film powstał w oparciu o fragmenty dzienników Alicji oraz twórczość obu artystek. To opowieść o siostrzeństwie, wspólnym tworzeniu i relacji, która stała się centrum ich życia prywatnego oraz artystycznego. Dzienniki Alicji, będące intymnym, niekończącym się dialogiem z Bożeną, otwierają dostęp do świata sióstr, pełnego bliskości i napięć. 

Helena Stańczyk – reżyserka animacji i autorka komiksów. Absolwentka PLSP w Warszawie, studentka ostatniego roku animacji i efektów specjalnych w Szkole Filmowej w Łodzi. Jej krótkometrażowy dokument animowany „49 385” był pokazywany i nagradzany w kraju i za granicą. Debiutancki komiks „Ni pies, ni wydra” znalazł się wśród 150 najlepszych książek dla dzieci na targach w Bolonii w 2025 roku. Prywatnie prawnuczka Alicji Wahl. 

Hind, reż./dir. Stanley Miller, Wielka Brytania / United Kingdom 2025, 7’ 

24 stycznia 2024 roku Hind Rajab, jej ciotka, wujek oraz czworo jej kuzynów zginęli z rąk Izraela, gdy próbowali uciec ze swoich domów w Tel al-Hawa w Gaza. Kiedy ratownikom medycznym w końcu pozwolono dotrzeć na miejsce, oni również zostali zabici. Wielka Brytania aktywnie uczestniczy w izraelskim ludobójstwie Palestyńczyków, ponieważ istnieje około 331 znanych zarejestrowanych adresów objętych ogólnymi licencjami eksportowymi na broń do Izraela.

Stanley Miller jest studentem ostatniego roku ilustracji i animacji z Londynu, studiującym w Kingston School of Art. Jest animatorem eksperymentalnym, filmowcem i artystą performatywnym. W ciągu ostatnich kilku lat Stanley tworzył głównie prace dotyczące trwającego ludobójstwa Izraelczyków w Palestynie.

SET IV | SCHODY

Ploo, reż./dir. Jon Frickey, Niemcy/Germany 2025, 15’08’’ 

„Jeśli coś wciąż zaczyna się od nowa, musi trwać wiecznie”, mówi biała ćma. Jednak każdy świt niesie ze sobą delikatny szept: „Pewnego dnia wszystkie dni przeminą”. Ploo łączy cechy grafiki wektorowej i technologii ekranów cyfrowych z refleksją nad ludzką kondycją. 

Jon Frickey urodził się w 1979 roku w Stade w Niemczech w rodzinie amerykańskiej. Po ukończeniu studiów z projektowania komunikacji na HAW Hamburg University of Applied Sciences pracował jako dyrektor artystyczny w agencji Scholz und Friends Berlin. Od 2006 roku działa jako niezależny reżyser animacji. Jego krótkometrażowy film „Cat Days/Neko no Hi” miał premierę na Berlinale w 2018 roku, zdobył międzynarodowe uznanie i zakwalifikował się do Oscarów. Film krótkometrażowy „Zoopticon”, animowany musical stworzony we współpracy z Thiesem Myntherem i Sandrą Trostel, zdobył liczne nagrody międzynarodowe i porusza niemal wszystkie tematy, jakie przyszły twórcom do głowy. Jon współpracuje również z niemiecką telewizją. Pisze scenariusze i tworzy animacje do satyrycznego programu politycznego „extra3” (ARD), a także pełni funkcję showrunnera produkcji WDR „OhneTitel3000”. Mieszka w Hamburgu. 

Shorts From The Box – Personal Space, reż./dir. Géza M. Tóth, Węgry/Hungary 2025, 7’15’’ 

Każdy potrzebuje miejsca, w którym może być w pełni sobą. Miejsca, które może stać się naszym własnym, wyjątkowym i niepowtarzalnym wszechświatem. 

Géza M. Tóth jest nominowanym do Oscara reżyserem, profesorem akademickim i szefem studia KEDD Animation Studio. Działa w wielu dziedzinach sztuki jako producent i reżyser filmów krótkometrażowych (m.in. „Ikarus”, „Maestro”, „Ergo”, „Mama”) oraz seriali animowanych (m.in. „Berry and Dolly”, „The Kuflis”). Pracuje również jako reżyser i projektant wizualny spektakli teatralnych i operowych (takich jak „The Ring cycle”, „The Miraculous Mandarin”, „The Bluebeard’s Castle”. Zajmuje się także ilustracją książkową, wykładaniem, scenariopisarstwem i działalnością edukacyjną. 

Paper Trail, reż./dir. Don Hertzfeldt, USA 2026, 14’ 

Nowy film animowany Dona Hertzfeldta, „Paper Trail”, to czternastominutowe, dynamiczne studium ludzkiego życia, opowiedziane wyłącznie za pomocą fragmentów papieru. Na potrzeby filmu opracowano nowe techniki animacyjne, które nadały mu wyjątkowy wygląd i tempo. „Paper Trail” miał światową premierę na Festiwalu Filmowym Sundance 2026, gdzie otrzymał Specjalną Nagrodę Jury za Wizję Artystyczną. 

Don Hertzfeldt jest amerykańskim niezależnym twórcą filmowym. Wśród jego najbardziej znanych animacji znajdują się „It's Such a Beautiful Day”, seria „World of Tomorrow”, „ME” oraz „Rejected”. Jego twórczość zdobyła dwie nominacje do Oscara, dwa Grand Jury Prizes na festiwalu Sundance, a w 2014 roku została wyróżniona specjalnym epizodem w serialu „Simpsonowie”. 

At Night, reż./dir. Pooya Afzali, Iran 2025, 4’35’’ 

W środku wojny mężczyzna obserwuje ukochaną osobę, oświecając trzema ostatnimi zapałkami, które mu pozostały. Następnie, w całkowitej ciemności, z ich miłości wyrasta las, który chroni ich przed wojną. 

Pooya Afzali to scenarzysta, reżyser i producent animacji, urodzony w 1983 roku w Iranie. Studiował wzornictwo przemysłowe na Tehran University of Art. Jego debiutem jako scenarzysty i reżysera był pełnometrażowy film animowany „Dracula in Tehran” z 2012 roku. Następnie stworzył kilka krótkometrażowych animacji. W 2025 roku otrzymał nagrodę France TV Award na festiwalu w Annecy za film „At Night”. 

Thank You Dr. Farsi, reż./dir. Samaneh Shojaei, Iran 2025, 8’09’’ 

W dniu 27. urodzin Minoo towarzyszymy jej w obserwowaniu zaburzeń i chorób psychicznych jej przyjaciół z jej własnej perspektywy. Nie są to jednak zwyczajne urodziny. 

Samaneh Shojaei, urodzona w Teheranie w 1986 roku, jest twórczynią filmów animowanych. Przez 12 lat pracowała zawodowo jako animatorka, rozwijając własną wizję artystyczną. Ukończyła studia licencjackie z malarstwa, a następnie magisterskie z reżyserii animacji na Tehran Art University. Jej film dyplomowy „Ascribed Achievements” z 2017 r. zdobył międzynarodowe uznanie i był prezentowany m.in. na festiwalu Annecy oraz wielu festiwalach kwalifikujących do Oscarów. Sukces tego filmu zachęcił ją do realizacji „Gray Body” (2019), nagradzanego na festiwalach krajowych i zagranicznych. Jej najnowsze dzieło, ośmiominutowy dramat psychologiczny „Thank You Dr. Farsi”, ukończyła w styczniu 2025 roku i zakwalifikowano go do konkursu filmów krótkometrażowych na festiwalu Annecy. Obecnie uczestniczy w programie Erasmus Mundus Re:Anima realizowanym wspólnie przez uczelnie w Belgii, Finlandii i Portugalii, specjalizując się w rozszerzonych technologiach VR wykorzystywanych w przyszłych projektach filmowych. 

Dipolar Bipolar, reż./dir. Quankai Li, Japonia/Japan 2025, 8’50’’ 

W mojej głowie mieszkają kot, pies i sterta kamieni. Tytuł filmu „Dipolar Bipolar” oznacza „dwa ekstrema”. Symbolizuje dwa skrajne stany charakterystyczne dla choroby afektywnej dwubiegunowej.

Mycardiumopathy, reż./dir. Jess Chowdhury, Wielka Brytania / United Kingdom 2025, 3’10’’ 

Eksperymentalny dokument badający chorobę mięśnia sercowego oraz wpływ diagnozy na sposób, w jaki młoda osoba postrzega swoje życie i przyszłość. 

Jess Chowdhury jest animatorką poklatkową i rzeźbiarką. Jej film dyplomowy „Early Grief Special” został zaprezentowany na BFI Future Film Festival w 2021 roku i otrzymał nominację do nagrody za najlepszą animację. 

Praying Mantis, reż./dir. Joe Hsieh, Tajwan/Taiwan 2025, 18’09’’ 

Zmutowana modliszka uwodzi i poluje na mężczyzn, desperacko próbując ocalić swoje dziecko. Nieudana misja prowadzi do odkrycia jej przeszłości i mrocznych tajemnic, które stopniowo wychodzą na jaw. 

Joe Hsieh jest niezależnym tajwańskim reżyserem animacji, którego filmy często eksplorują mroczne strony ludzkiej natury i są pełne grozy oraz napięcia. Jego twórczość była prezentowana na wielu międzynarodowych festiwalach. „Meat Days” (2006) został nominowany na Hiroshima Animation Film Festival, „The Present” (2014) na Sundance Film Festival. Współtworzył również film „No. 7 Cherry Lane” (2019), który zdobył nagrodę za najlepszy scenariusz na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Jego film „Night Bus” (2020) otrzymał nagrodę dla najlepszego krótkometrażowego filmu animowanego na Sundance, Grand Prix dla najlepszego filmu krótkometrażowego na Animafest Zagreb oraz Nagrodę Publiczności na Ottawa International Animation Festival oraz był nominowany do nagrody Annie. 

Small Hours, reż./dir. Oscar Wyndham Lewis, Wielka Brytania / United Kingdom 2026, 9’56’’ 

Zmagający się z uzależnieniem od alkoholu i problemami psychicznymi artysta kontaktuje się po latach ze starym przyjacielem. „Znakomity” – Julian Waite, „Genialny” – John Robins, „Wspaniały” – Stephen Fry.

Oscar Wyndham Lewis jest artystą, animatorem, scenarzystą i reżyserem mieszkającym w Margate w Anglii. Ukończył Royal College of Art. Jego animowany film krótkometrażowy „The Waves” był prezentowany na festiwalach na całym świecie, zdobył nagrodę dla najlepszej animacji na Scottish Mental Health Arts Festival i znalazł się na liście nominowanych do BAFTA. Specjalizuje się w wymagającej technice malowania farbą olejną na szkle, tworząc projekty z zakresu sztuki, animacji i filmu. Współpracując z nowojorską organizacją A Closer Look Inc., był reżyserem animacji przy filmie „Something Terrible Happened to Joey”. Opowiadający o traumie dzieciństwa i procesie zdrowienia film zdobył wiele nagród i został włączony do PBS Learning Center, dzięki czemu jest dostępny dla szkół w całym stanie Nowy Jork. Niedawno ukończył także kolejny projekt realizowany z A Closer Look Inc., „A Meditation on a Shoestring”, którego był współreżyserem. 

SET V | SCHRON

A Man Who Takes Pictures of Flowers, reż./dir. Yoo Lee, USA 2025, 13’02’’ 

Jung Myung Kim, fotograf, który przez ponad 40 lat poświęcił się uwiecznianiu dzikich kwiatów w Korei, opowiada historię swojej pasji do fotografowania natury. Odnajduje sens i szczęście w refleksji nad swoim dorobkiem, a pragnienie wykonania kolejnych zdjęć dodaje mu sił w walce z chorobą. 

Yoo Lee jest koreańsko-amerykańską scenarzystką, reżyserką i animatorką mieszkającą w Los Angeles. W ciągu czterech lat stworzyła pięć krótkometrażowych animacji poklatkowych, zanim uzyskała tytuł MFA z animacji i projektowania cyfrowego na USC. Jest laureatką stypendiów Film Independent Laika Animation Fellowship oraz Fox Fellowship. Jej filmy były dystrybuowane m.in. przez The New Yorker Screening Room i HBO Max. Najnowszym projektem jest dokumentalny film koncepcyjny „A Man Who Takes Pictures of Flowers”, zrealizowany dzięki programowi Proof of Concept oraz wsparciu Dirty Films, Netflixa i USC Annenberg. 

Things that i was gathering, reż./dir. Ekaterina Zhuzhleva, Belgia, Finlandia, Portugalia / Belgium, Finland, Portugal 2025, 6’29’’ 

Zbieram rzeczy dla moich zatrzymanych przyjaciół, którzy protestowali przeciwko wojnie - książki, pluszowe zabawki, jedzenie. raz, drugi. teraz lista nie ma końca i zaczynam zbierać także własne rzeczy. 

Ekaterina Zhuzhleva jest reżyserką animacji, aktywistką i badaczką pochodzącą z Rosji, obecnie mieszkającą w Finlandii. Ukończyła studia magisterskie z animacji w ramach programu Re:Anima EMJM. Od 2018 roku pracuje jako niezależna artystka audiowizualna i nauczycielka. Obecnie koncentruje się na badaniach opartych na sztuce oraz autoetnografii. Jej filmy były prezentowane m.in. na Tampere Film Festival, ANIMA Brussels, Fest Anča, Animakom, Festa Mundial da Animação, Insomnia, Kino Otok oraz Slovenian Film Festival. 

What We Leave Behind / Ce qu’on laisse derrière, reż./dir. Jean-Sébastien Hamel, Alexandra Myotte, Kanada/Canada 2025, 10’47’’ 

Dan ma w szyi ogromną ranę, która nie chce się zagoić. Dlaczego? Nie pamięta, a także nie potrafi o tym mówić. Powracając do mrocznej areny swojego dzieciństwa, musi odnaleźć część samego siebie, którą kiedyś pozostawił za sobą i która nie pozwala mu dziś, jako dorosłemu człowiekowi, stać się pełnią. 

Jean-Sébastien Hamel i Alexandra Myotte tworzą mieszkający w Montrealu duet scenarzystów i reżyserów. Ich nagradzane filmy animowane były prezentowane na setkach festiwali na całym świecie. „Un trou dans la poitrine/A Crab in the Pool” zdobył ponad 30 nagród, m.in. na SXSW i Short Shorts Film Festival & Asia, oraz znalazł się na krótkiej liście kandydatów do Oscara 2025. 

Lily, reż./dir. Kate Siegel, USA 2024, 9’50’’ 

Po tym, jak okrutny nauczyciel upokarza go przed kolegami z klasy i skrywaną sympatią, uczeń trzeciej klasy szkoły podstawowej odkrywa w szkolnej łazience głodnego tygrysa. Scenariusz: Stephen King. Reżyseria: Kate Siegel. Projekt plastyczny i animacja: Pete Scalzitti. 

Kate Siegel niedawno wyreżyserowała siódmą część serii „V/H/S/Beyond” dla platformy Shudder, która otrzymała nominację do Critics Choice Award 2024 w kategorii najlepszego filmu telewizyjnego. Najbardziej znana jest z ról w serialach Netfliksa „The Fall of the House of Usher” i „The Haunting of Hill House”, a także filmach „Oculus” i „Hush”, którego była współscenarzystką wraz z Mikiem Flanaganem. Jest zwolenniczką silnej reprezentacji kobiet w horrorze i ceni ten gatunek za możliwość eksplorowania tematów strachu oraz odporności psychicznej. 

Pete Scalzitti jest amerykańskim filmowcem i akordeonistą. Ostatnio animował postać Snackatrona w produkcji Hulu „Pizza Movie” (2026) oraz współreżyserował i współtworzył animację do filmu „The Scariest Skeleton” (2024) wraz z Mali Elfman. Współpracował także z ukraińskimi uchodźcami przy realizacji dokumentów dla programu PBS „The Ukrainian Freedom Orchestra at the Kennedy Center” (2022). Uczył Daniela Radcliffe’a gry na akordeonie do roli Weird Ala Yankovica w filmie „Weird: The Al Yankovic Story” (2022). 

Chère fin, reż./dir. Khéma Cousin, Lien Franckel, Laora Le Boursicot, Alissende Masson, Joséphine Mounier, Clément Saden, Francja/France 2025, 7’49’’ 

Starszy listonosz odbywa swoją ostatnią trasę po archipelagu, w którym przepracował całe życie, przemieszczając się po wodzie na starym rowerze. Zostaje skonfrontowany z rzeczywistością zbliżającej się emerytury. Każda kolejna dostawa przybliża go do końca pracy, a wspomnienia i emocje wypływają na powierzchnię, prowadząc go przez melancholijną podróż w przeszłość. Dzięki życzliwości mieszkańców Ben uświadamia sobie, że zakończenie jednego rozdziału jedynie nadaje większą wartość jego doświadczeniom i przygotowuje go na nowy początek.

Film został wyreżyserowany przez sześcioro absolwentów szkoły Gobelins, których połączyła wspólna pasja do piłkarzyków. Twórcy chcieli stworzyć poetycki, wrażliwy i wizualnie wyrazisty film o subtelnej narracji, wnosząc do projektu własne doświadczenia i pomysły, tak aby całość była czymś więcej niż sumą poszczególnych części. 

Who Killed Narin G***** reż./dir. Ayce Kartal, Francja/France 2025, 4’41’’ 

Miała osiem lat, gdy zaginęła. Śledztwo ujawniło udział członków jej rodziny. Narin zobaczyła coś, czego nie powinna była zobaczyć. Wszyscy we wsi znali prawdę, lecz nikt nie odważył się jej wypowiedzieć. 

Ayce Kartal ukończył studia na kierunku animacja na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Anadolu w Eskişehir w 2010 roku. W 2018 roku jego film krótkometrażowy „Wicked Girl” przyniósł mu Grand Prix festiwalu w Clermont-Ferrand jako pierwszemu reżyserowi filmu animowanego. Rok później otrzymał Cezara za najlepszy krótkometrażowy film animowany. Obecnie pracuje nad swoim pierwszym pełnometrażowym filmem „All the Softness in the World”. 

Da Mor Ghag (The Voice Of Mother), reż./dir. Mian Ijlal Ahmad, Pakistan 2025, 4’07’’ 

Zwyczajny dzień kuriera. Przemierza miasto daleko od domu, uwięziony w niekończącym się i często niezauważanym cyklu pracy. Wiadomości głosowe od jego matki towarzyszą mu w kolejnych godzinach dnia, a jej ciepło, mimo dzielącej ich odległości, na chwilę łagodzi trud codziennej walki o przetrwanie. Głos Matki to refleksja nad cichymi ciężarami życia oraz prostym pocieszeniem, które płynie ze świadomości, że ktoś o nas pamięta.

Mian Ijlal Ahmad jest pakistańskim reżyserem, animatorem oraz absolwentem prestiżowej National College of Arts w Lahore. Znany jest z tworzenia krótkometrażowych filmów animowanych, w tym cenionego The Voice of Mother. Jego charakterystyczny styl, łączący narrację z animacją, został doceniony zarówno na międzynarodowych festiwalach, m.in. w Paryżu, jak i na lokalnych festiwalach sztuki.

Acid City, reż./dir. Jack Wedge, Will Freudenheim, USA 2026, 12’30’’ 

„Acid City” to dokument o fikcyjnym mieście położonym pośrodku ogromnego kwasowego oceanu. Film śledzi ekipę dokumentalną przez jeden dzień, podczas którego przeprowadza wywiady i dokumentuje codzienne życie odizolowanego miasta. Produkcja wykorzystuje autentyczne rozmowy przeprowadzone w Nowym Jorku, zarówno z przypadkowymi przechodniami, jak i naukowcami zajmującymi się wodą czy ratownikami , a także fikcyjne postacie. Film bada odporność i samowystarczalność miasta oraz jego relację z wodą i ekstremalnym upałem, zarówno w wymiarze praktycznym, jak i duchowym. 

Jack Wedge jest nagradzanym filmowcem i animatorem z Nowego Jorku. W swojej twórczości skupia się na budowaniu światów i narracji środowiskowej, traktując przestrzeń nie jako tło wydarzeń, lecz jako żywego bohatera. Studiował w NYU Kanbar Institute of Film & Television, który ukończył w 2019 roku. W 2020 roku stworzył sześcioczęściowy serial internetowy „Domo Dreams” dla Adult Swim. W 2021 roku współzałożył Laser Days Studio. Tworzy filmy krótkometrażowe, teledyski i instalacje prezentowane na całym świecie. 

Will Freudenheim jest projektantem gier i badaczem mieszkającym w Nowym Jorku. Tworzy eksperymentalne gry i środowiska wirtualne łączące uczestników ludzkich, sztucznych i biologicznych. Łącząc doświadczenia z projektowania gier i muzyki eksperymentalnej, rozwija nowe formy interakcji wykorzystywane także w animacji cyfrowej. Obecnie pracuje nad projektem „Biotopy”, łączącym bioreaktor z silnikiem Unreal Engine w celu stworzenia żywego interfejsu przypominającego Tamagotchi. Posiada tytuł magistra medioznawstwa uzyskany w MIT i jest redaktorem książki „Interplay”, poświęconej silnikom gier, kreatywności maszyn oraz międzygatunkowemu projektowaniu współpracy. Prezentował swoje prace na festiwalach gier, wystawiał je w galeriach sztuki oraz wygłaszał wykłady na festiwalach filmowych i uniwersytetach na całym świecie.  

Fanatic, reż./dir. Mateusz Jarmulski, Polska/Poland 2026, 9’ 

Jasnowłosy rycerz, spragniony kolejnego zwycięstwa, zagłębia się w tajemniczy labirynt. Im głębiej się zapuszcza, tym bardziej odkrywa bezsensowność swojej wyprawy. W głębinach bohater angażuje się w absurdalną walkę, tracąc z oczu prawdziwe zagrożenie. Aby zwyciężyć, musi uwolnić się od wszystkiego, co go dotychczas definiowało.  

Mateusz Jarmulski jest reżyserem i scenarzystą filmów animowanych oraz animatorem. Ukończył łódzką szkołę filmową, uzyskując dyplom z animacji. Jest również autorem teledysków i wizualizacji koncertowych. Jego filmy były emitowane w telewizji oraz pokazywane i nagradzane na festiwalach, m.in. w Stuttgarcie, Seulu i Hiroszimie. Jego wcześniejsze filmy krótkometrażowe „Polowanie” i „Wizyta” były prezentowane na ponad 40 festiwalach na całym świecie. Poszukuje różnorodności w różnych formach 2D i interesuje się możliwościami języka animacji.  

I can see Jay there, reż./dir. Miguel Domingues, Portugalia/Portugal 2025, 14’58’’ 

Po raz pierwszy poznałem Jaya w Kanaal40, barze położonym w sercu Warmoesstraat w Amsterdamie. Pracowałem za barem, a Jay stał przy wejściu jako ochroniarz. Dzięki swoim odważnym komentarzom i serdecznemu podejściu stopniowo stworzył bliską społeczność skupioną wokół palarni, podczas gdy ja obserwowałem wszystko zza baru. Na progu klubu Jay odnalazł poczucie bezpieczeństwa: przestrzeń, w której mógł wyrażać siebie i odkrywać, kim chce być. Nawet po zamknięciu lokalu doświadczenie to nadal kształtowało jego życie na bardzo osobistym poziomie. 

Miguel Domingues (on/jego) urodził się w Lizbonie i obecnie mieszka w Amsterdamie. Jest artystą wizualnym i animatorem. Studiował projektowanie graficzne w Escola Artística António Arroio w Lizbonie oraz Gerrit Rietveld Academie w Amsterdamie. Jego twórczość znajduje się na styku projektowania graficznego, ilustracji i animacji, czerpiąc inspirację ze społeczności, które go otaczają. Specjalizuje się w łączeniu różnych stylów ilustracji i animacji w narracjach, które są jednocześnie surowe i przystępne. Poprzez intuicyjne nakładanie warstw, zestawianie, wycinanie i montaż bada nowe sposoby dokumentowania i komunikowania doświadczeń. Jego praca dyplomowa „I Can See Jay There” została zaprezentowana jako instalacja podczas Dutch Design Week, pokazana podczas kameralnego wydarzenia klubowego w Garage Noord i wybrana do programu Kaboom Animation Festival 2026. Obecnie pracuje jako freelancer i jest otwarty na nowe współprace.