BEST OF ANIMATOR 2025

W latach 90. 8-letnia Agata opuszcza Polskę i wyjeżdża do Belgii. Jej perspektywa przekształca rzeczywistość migracyjną w doświadczenie inicjacyjne.

Sylwia Szkiłądź jest reżyserką krótkometrażowych filmów animowanych. Urodziła się w 1987 roku na Podlasiu, które opuściła w wieku 8 lat wraz z rodzicami, by zamieszkać w Brukseli. Podlasie jednak było i pozostaje jednym z jej najważniejszych źródeł artystycznej inspiracji. Wśród jej produkcji filmowych znajdują się: „Limaçon et caricoles” (2012) współreżyserowany z Nimem Gamboą, „La Soupe aux fraises” (2014) oraz „Le Renard minuscule” (2015) współreżyserowany z Aline Quertain. Pracuje jako freelancerka przy różnych formach animacji: teledyskach współtworzonych z Jessicą Poon – „The Skeleton band”, „The Midnight Secret socks party”, animacjach stworzonych z Marion Sellenet do serii „Les Chroniques végétales”. Dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem w dziedzinie animacji z dziećmi i dorosłymi, organizując warsztaty w ośrodkach i szkołach. Obecnie mieszka i pracuje w Belgii, Francji i Polsce.

Ludzie zaczęli budować relacje z gołębiami już 10 000 lat temu. Obserwując codziennie nowojorskie gołębie, QIE postanowiło uchwycić ich unikalny klimat i opowiedzieć ich historię młodemu pokoleniu.

Jeż właśnie szykuje się do zimowego snu, gdy zauważa, że brakuje mu jednego kolca. Utkwił on w zadku psa Leny! Odzyskanie go nie będzie łatwe…

Biorąc pod uwagę krótki czas, na jaki współczesni ludzie potrafią się skupić, wszystkie odcinki trwają dokładnie 60 sekund. W tym krótkim czasie złożone tematy historyczne, społeczne i filozoficzne stają się humorystycznymi miniaturami.

Bohaterka to osoba, która przeszła leczenie psychiatryczne. Staje w obliczu instytucji szpitalnej przywodzącej na myśl „Proces” Kafki, sytuację bez wyjścia. Jako ratunek jawi się jedynie decyzja o przedarciu się przez kolczaste zarośla rzeczywistości. Bohaterka spotyka alternatywne spojrzenia osób-ptaków skoncentrowanych na zmianie. Wybór prowadzi dwiema drogami. Może zaakceptować obecną sytuację lub kontynuować bitwę opartą na przyczynach walki, w tym redefinicji pojęcia choroby psychicznej. 

Dorota Skupniewicz – reżyserka mieszkająca w Belfaście (Irlandia Północna). Dorastała w czasach brutalnego początku kapitalizmu w Polsce po transformacji ustrojowej. To doświadczenie silnie wpłynęło na jej spojrzenie na Świat i Sztukę. Większość życia poświęciła aktywizmowi na rzecz praw człowieka i Ziemi. Ukończyła kierunek animacji na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Związana z organizacją IDHA NYC. 

Zwyczajne życie powtarza się każdego dnia. Ciąg chwil, które przeżywamy raz za razem, nigdy nie jest taki sam, wszystko się zmienia i chwieje. Gdy czegoś dotykamy, nasza świadomość może przenieść się w miejsce, które nie istnieje ani w przeszłości, ani w przyszłości. W niepewnym i niestabilnym świecie tylko uczucie ciała dotykającego czegoś, co istnieje wyłącznie w teraźniejszości, może zostać rozpoznane jako „teraz”. Ta chwila jest piękna. 

Yoriko Mizushiri – Urodzona w 1984 roku. Tworzy animacje, które wykorzystują części ciała i przedmioty codziennego użytku jako motywy do wyrażenia zmysłowości. Oprócz realizacji filmów krótkometrażowych, bierze również udział w produkcjach teledysków, reklam i instalacji filmowych. Jej krótkometrażowe filmy były pokazywane i nagradzane na festiwalach na całym świecie, w tym „Anxious Body” (2021), które miało premierę w sekcji Directors’ Fortnight na 74. Festiwalu Filmowym w Cannes i zdobyło 15 międzynarodowych nagród. 

Lekcje Zoomowe Nastii, podczas których uczy swoją mamę obsługi laptopa, są zakłócane przez niestabilne połączenie internetowe — oraz powracające rodzinne traumy. 

Anastazja Naumenko zajmuje się sztuką wizualną i reżyserią – w swojej twórczości koncentruje się na splocie i współzależności między światem rzeczywistym a fikcyjnym, dlatego większość prac stanowi połączenie dokumentu i fabuły. Obecnie studiuje na die Angewandte w Wiedniu, a pierwszy autorski film „Obyś nie musiała tutaj wrócić” został pokazany na ponad 25 festiwalach na całym świecie. 

„Basen, albo śmierć złotej rybki” to opowieść o władczej relacji między matką a córką. Główna bohaterka, poprzez tłumiony gniew i bunt wobec matki, przemienia się w tytułową złotą rybkę. Niewypowiedziane słowa, gesty i stłumione emocje z dzieciństwa przejawiają się w surowym traktowaniu zarówno siebie, jak i innych. Film jest osadzony w strukturze kompozycyjnej, w której główna bohaterka w końcu pozwala sobie poczuć żal, tym samym wchodząc w proces samoakceptacji i wybaczenia.

Daria Wiktoria Kopiec. Reżyserka filmowa i teatralna. Absolwentka Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie oraz Wydziału Operatorskiego Szkoły Filmowej w Łodzi, specjalizacja: Animacja i Efekty Specjalne. Stażystka w École Nationale Supérieure des Arts Visuels – La Cambre w Brukseli. Członkini Polskiej Akademii Filmowej. Uczestniczka programu Berlinale Talent Campus 2017. Autorka uznanych międzynarodowo filmów animowanych: „Cosmos” (2016, Annecy, konkurs główny) oraz „Your Own Bullshit” (2019, USA Austin, SXSW, specjalne wyróżnienie jury). Zyskała uznanie w środowisku teatralnym dzięki sztuce „Córki Leara”, docenionej przez publiczność w wielu krajach, oraz telewizyjnemu spektaklowi teatralnemu „The Rita G. Affair” (2018, Grand Prix na festiwalu TEATROTEKA FEST). Obecnie zakończyła pracę nad animacją z plasteliny „Basen, albo śmierć złotej rybki” i kończy prace nad krótkometrażowym filmem fabularnym „It’s All Because of Her”.