Animuza w marcu

MAREK SERAFIŃSKI - IN MEMORIAM

Przycisk_animator
Buy_ticket

Mclaren, Norman

Na festivalu animator w latach:

2012
Norman McLaren po raz pierwszy zobaczył filmy Eisensteina i Pudowkina w 1934 roku, gdy był studentem Akademii Sztuk Pięknych w Glasgow. Ich twórczość w zasadniczy sposób wpłynęła na jego myślenie o kinie. Wstąpił do klubu filmowego działającego na uczelni i zaczął eksperymentować. Zafascynowany kamerą, poszukiwał sposobów najefektywniejszego jej wykorzystania do kreacji filmu. Jednak jego pierwsza, zrealizowana w Akademii praca Hand-painted Abstraction (Ręcznie malowana abstrakcja), powstała bez użycia kamery – została namalowana i narysowana bezpośrednio na taśmie filmowej.
W 1936 r. McLaren ukończył studia i podjął pracę w Londynie, gdzie ugruntował wiedzę i umiejętności. Jego filmy z tego okresu wyróżniają się subtelną równowagą między wolnością ekspresji a artystyczną dyscypliną. Następnie, w 1939 r., przeniósł się do Nowego Jorku – był to okres wyjątkowej aktywności twórczej – po czym w 1941 r. zamieszkał w Kanadzie i rozpoczął pracę w założonej przez Johna Griersona, finansowanej ze środków publicznych instytucji National Film Board. Był związany z NFB – jako artysta na państwowym etacie – przez wiele lat, aż do 1983 roku Pracował również dla Organizacji Narodów Zjednoczonych w Chinach i Indiach, prowadząc szkolenia z zakresu komunikacji audiowizualnej. Jego antywojenny film Sąsiedzi, wyrósł z doświadczeń z Chin, w których przebywał w 1949 roku.
Nieposkromiona wyobraźnia McLarena zaowocowała 61 filmami o niezwykle zróżnicowanej technice i tematyce. 23 z nich zostały zrobione ręcznie lub zarejestrowane w technice direct-on, bezpośrednio na taśmie filmowej. Jednocześnie artysta nigdy nie utracił fascynacji możliwościami kamery, tworząc filmy trickowe, jak np. swoim najsłynniejszym dziele – Sąsiadach. Zrealizował również trylogię o tańcu – po latach stwierdził, że Pas de deux, obok Sąsiadów i Precz z nudną troską, należał do jego ulubionych animacji.
Zainteresowania filmowe McLarena wykraczały poza sferę wizualną i obejmowały także dźwięk. W latach 40. i 50. opracował własny system muzyki elektronicznej, który nazwał dźwiękiem animowanym. Operował trzema technikami: rysowaniem ścieżki dźwiękowej piórkiem i tuszem, wydrapywaniem ścieżki na czarnym marginesie filmu i fotografowaniem gotowych wzorów w miejscu ścieżki dźwiękowej.