Window Horses

powalczy o Oskara

Przycisk_animator
Buy_ticket

Starewicz, Władysław

Thumb_19_pl_foto_wladyslaw_starewicz_avatar

Na festivalu animator w latach:

2008
Władysław Starewicz ur. 8 sierpnia 1882 r. w Moskwie. Pionier animowanego filmu lalkowego. Wychowywał się u babki, mieszkającej w Kownie. Jeszcze, gdy był chłopcem, objawił się u niego talent plastyczny: uprawiał malarstwo, rysunek i fotografię, zyskał nawet popularność jako karykaturzysta.
Jego główną pasją było jednak kolekcjonowanie i preparowanie owadów, co jest nie bez znaczenia dla jego kariery filmowej. Gdy bowiem miał 28 lat, w swojej małej domowej pracowni w Kownie, Starewicz dokonał oryginalnego eksperymentu, do którego przeprowadzenia zainspirowali go właśnie jego "podopieczni". Chciał sfilmować walkę żuków jelonków o samicę, ale zamierały one w bezruchu, gdy włączał reflektory - toteż uśpił je i sfilmował ich walkę: powstały filmik nie był już jednak dokumentem... "Rycerzy" ubrał w kostiumy, buty z cholewami, wyposażył w rapiery, zbudował stylizowaną dekorację. Konwencja, po którą sięgnął, jest niezmiernie ważna jako reprezentatywna dla jego późniejszej drogi twórczej, ale jednak nie ważniejsza niż sam sposób sfilmowania. Starewicz podzielił "ruch" żuków na poszczególne fazy i wykonał zdjęcia klatka po klatce - a więc odkrył metodę poklatkową. Był to rok 1910.
Starewicz przeprowadził się do Moskwy w styczniu 1912 roku - po podpisaniu umowy z producentem filmów Chanżonkowem. Przy realizacji filmów pomagała mu żona Anna i montażystka Maria Wodzińska (późniejsza kierowniczka działu montażu w wytwórni). 26 marca 1912 roku zaprezentował swój film o żukach jelonkach, owoc dwuletnich doświadczeń i poszukiwań. "Piękna Lukanida" to pierwszy w historii film lalkowy.

Po niezwykle płodnym okresie pracy w wytwórni Chanżonkowa, Starewicz zapragnął niezależności twórczej. Nakręcił szereg filmów aktorskich: parodii obyczajowych i politycznych grotesek o wymowie antywojennej.
Starewicz opuścił Rosję w roku 1919 i przez Konstantynopol i Rzym udał się do Paryża. Wynajął willę w Fontenay Sous Bois, w której założył studio do realizacji filmów lalkowych. Powstające tu filmy były rozpowszechniane na całym świecie. Starewicz otrzymuje, zaproszenie do Hollywood, ale odmawia. Chce natomiast przeprowadzić się do Polski. W 1939 roku podpisał ze Stefanem Katelbachem kontrakt na realizację "Pani Twardowskiej" według poematu Mickiewicza, wybuch wojny położył jednak kres tym planom. Starewicz pozostał we Francji, gdzie jeszcze przez dwie dekady tworzy z powodzeniem. Odnosił olśniewające sukcesy artystyczne. Otrzymał wiele międzynarodowych nagród.
Od 1958 roku zmuszony był do robienia filmów reklamowych. Mimo, że pracował nad tak ciekawymi filmami jak „Sen nocy letniej” i „Stworzenie świata”, nie mógł ukończył żadnego ambitniejszego projektu. Umiera w biedzie 30. stycznia 1965r w Fontenay-sous-Bois we Francji.