Animuza w maju

"Iluzjonista"

Przycisk_animator
Buy_ticket

Pappé, Julian

Thumb_2_pl_foto_julian_pappe_2_avatar

Na festivalu animator w latach:

2008
Julian Pappe'Julian Pappé urodził sie w 1920 w Rzeszowie.

Jako młody chłopiec wytwarzał z pasja miniatury samolotowe w klubie modelarskim.

Rozpoczął swoja działalność artystyczna, tworząc w czasie wojny kukiełki z drewna.

Znalazł się w Rosji, gdzie przebywał 4 lata, pracując między innymi pracował przy powstawaniu scenografii do filmu Siergieja Eisensteina „Iwan Groźny” w Alma-hata.

Po wojnie kierował teatrem « Lalki i Aktora » w Łodzi. Współpracował z Władysławem Jaremą w nowopowstałym Teatrze „Groteska”. W 1947 wyjechał do Paryża.

Wraz z Władysławem Jaremą i organizują widowiska artystyczne dla Polonii Paryskiej.

Parę lat później założył własne studio filmowe „Magic-Films” w 1954 roku.

Doświadczenia z pracy w teatrze lalkowym wykorzystuje przy produkcji filmów.

Realizuje szereg autorskich krótkometrażowych filmów animowanych, eksperymentalnych, oraz filmów dokumentalnych.

Julian Pappé pracował przez parę lat w dziale filmu eksperymentalnego Telewizji Francuskiej (ORTF) pod dyrekcja Pierre Schaeffera. Współpracuje też z awangardowymi twórcami filmu francuskiego, takich jak François Truffaut, Louis Malle, Jean-Luc Godard. Pracuje też

W 1979 roku realizuje wraz z Janem Lenicą długometrażowy film animowany „KRÓL UBU”.

Ostanie 15 lat swojej działalności poświęcił pionierom filmu. Chciał ocalić najwcześniejsze światowe animacje J-Etienne Mareya, George Demenya oraz pierwsze animacje Emila Reynauda.

Wykorzystał swoja wiedze techniczną i wymyślił sposób na przeniesienie starych klatek filmowych na taśmę 35mm. Udało mu się uratować „Teatr optyczny” Emila Reynauda z roku 1877, który został pokazany w wielu miastach Europy. Jest własnością Filmoteki Francuskiej w Paryżu.

Ostatni, niedokończony projekt Juliana Pappé, to przywrócenie dawnej świetności teatrowi marionetek George Sand. Pani Sand, znana w Polsce przede wszystkim jako kochanka Chopina, stworzyła w swoim zamku w Nohant prywatny teatr. Jej syn Mauricio robił marionetki, podczas gdy ona szyła kostiumy. Matka i syn pisali sztuki, które błyskotliwie odtwarzały realia epoki, w której powstały. Publiczność składała się z takich znakomitości, jak A. Flaubert, André Balzac, Alexandre Dumas. Ambicją Juliana Pappé było wskrzeszenie dawnych spektakli w formie filmowej, używając do tego nowoczesnych technik komputerowych. Był oczarowany jakością i wyrazistością sztuk i marionetek teatru.